صنعت پلاستیک با توجه به ارتباط شدید آن با صنعت نفت از اهمیت ویژه ای برخوردار است. در حقیقت به نوعی می توان عنوان کرد اگر نفت نباشد قادر به تولید پلاستیک ها نیستیم. تا اواسط دهه 1950 منبع اصلی ماده اولیه برای صنعت پلاستیک در اروپا زغال سنگ بود که در این راستا قطران زغال سنگ، کک، گاز زغال سنگ و آمونیاک قطران زغال سنگ منبعی مهم برای مواد شیمیایی آروماتیک مانند: بنزن، تولوئن فنول، نفتالین و محصولات وابسته بود. که در نهایت به تولید پلاستیک های مهمی نظیر رزین های فنولی پلی استیرن و نایلون ها منتهی می شد.

توسعه صنعت پتروشیمی احتمالاً بزرگترین عامل منحصر به فرد در رشد صنعت پلاستیک است به همین دلیل صنعت پتروشیمی از طریق تولید پلاستیک ها به طور محسوس و از جنبه های مختلفی در زندگی روزمره ما نمایان است

از لحاظ تاریخی صنعت پلاستیک از شدت رشد بسیار سریعی برخوردار بوده است. اگرچه پلاستیک های مصنوعی از اواخر قرن نوزدهم به گسترده بازار نفوذ پیدا کرده اند. ولی در حقیقت این صنعت با پایان جنگ جهانی دوم و ورود مواد اولیه پتروشیمیایی نسبتاً ارزان قیمت به بازار رشد کرد و ما را به عصر کنونی که می توان به عصر پلاستیک ها نام داد رهنمون ساخت. و سرعت رشد این صنعت را در حال حاضر بیشتر از بسیاری از صنایع دیگر می باشد. که این امر خود به خاطر مزایای فن آوری های جدید و دخالت دادن پارامترهای اقتصادی در جایگزین کردن پلاستیک ها بجای موادی مانند فلزات شیشه، چوب، سرامیک و غیره است. به عنوان مثال می توان از جایگزین یک لوله پلاستیکی بخاطر قیمت و سهولت نصب و اتصال آن در قیاس با نمونه فلزی آن نام برد. در حال حاضر با توجه به پبشرفت های جدید در صنایع خودروسازی و یا لوازم خانگی قطعات پلاستیکی بخاطر کاهش وزن و افزایش بازدهی سوخت جایگزین بسیار مناسبی برای قطعات فلزی در این دسته از تولیدات شده اند از مثال های متعدد دیگری که در تصدیق این امر می توان اشاره کرد این است که امروزه از انواع پلاستیکهای پلیمری در بازار در حدود 70 درصد آنها مختص به چهار گروه پلی وینیل کلرایدها(PVC) پلی اتیلن ها (PE)   پلی پروپیلن ها (PP) و پلیمرهای نوع پلی استایرنی (PS) می باشد.

برای تولید این چهار زمینه کالایی رقابت زیادی وجود درد که این رقابت بین شرکتهای شیمیایی داو- شل- یونیون کارباید- وپونت- مونسانتو – بی اف گودریچ – اکسون و فیلپس از اهمیت خاصی برخوردار است که با توجه به قیمت کالاهای پلاستیکی عرضه شده به بازار رقابت شدیدی بین تولیدکنندگان وجود دارد. در مواردی نیز پلاستیک های خاصی فقط توسط یک یا دو تولیدکننده تولید می شود و جنبه رقابتی بودن از بین می رود. که این رقابت ها بستگی به رقابت تولیدکنندگان رزینهای کالایی است که در نهایت منجر به ایجاد رقابت بین سازندگان پلاستیک ها می شوند.