ضايعات نساجي
ضايعات نساجي به دو بخش : حين توليد و بعد از مصرف تقسيم مي شود.
ضايعات مراحل توليد و پيش از مصرف منسوج شامل فرآورده هاي جانبي كارخانجات نساجي و توليد الياف و همچنين توليد البسه مي باشند. آمار دقيقي از ميزان كل ضايعات كارخانجات نساجي كشور در دسترس نيست ولي آمار موجود در برخي از كشورها از جمله امريكا ضايعات قبل از مصرف بالغ بر 75000 تن در سال را نشان مي دهد. ضايعات پس از مصرف شامل پوشاك و منسوجات مصرفي در وسايل خانگي و منسوجات صنعتي بوده كه مصرف كنندگان پس از طي دوره مصرف آنها را از چرخه زندگي و صنعت خارج مي كنند. دلايل عدم استفاده از اين محصولات پس از مصرف را مي توان به كهنه شدن كالا ، صدمه ديدن و يا تغيير مد نسبت داد. به طور مثال سالانه بيش از 40 درصد از پنبه رشد يافته استحصال از فزآيند توليد پوشاك به ضايعات تبديل مي شود. ميزان اين ضايعات را مي توان با آموزش صحيح كارگران ، انبارداري صحيح ، تصحيح و رفع اشكالات خطوط توليد و بهبود كيفيت مواد اوليه كنترل نموده و كاهش داد. اين ضايعات عمدتاً مي توانند به عنوان مواد اوليه به چرخ توليد بازگردند و به محصول نهايي تبديل شوند. مديريت غلط در انبارداري و پوسيدگي مواد اوليه حتي پيش از ورود به خط توليد و عدم انجام سرويس هاي منظم دستگاه هاي توليدي و نا آگاهي كارگران در كنترل خط توليد را مي توان از عوامل افزايش ضايعات حين توليد و قبل از مصرف برشمرد. صايعات الياف پنبه و پلي استر و ساير الياف تا قبل از ريسيدن كامل را مي توان جزو مواد اوليه به اول خط برگردانده و دوباره در مسير توليد قرار داد. در خطوط ريسندگي به طور متعارف براي مراحل مختلف درصدي به عنوان ضايعات درنظر گرفته مي شود كه مجدداً به اول خط برگردانده و در چرخه توليد قرار مي گيرند ولي الياف ريسيده شده در مراحل بافندگي ، رنگرزي ، چاپ و تكميل در صورت بروز هر اشكالي به عنوان محصول معيوب در نظر گرفته شده و بازيافت آن غير ممكن است. لذا جزو ضايعات از چرخه توليد خارج شده و يا به عنوان محصولات درجه پايين عرضه مي شود كه ناخواسته منجر به كاهش سود و يا حتي ضرردهي كارخانه خواهد شد. لذا مديريت سيستماتيك راهي در جهت كاهش ضايعات و ارتقاء مراحل بازيافت مي باشد.